نشانههاي ظهور امام زمان
را به صورت صحيح تبيين كرده و با راهكارهاي مناسب و درخور، واژه انتظار و منتظرِ مصلح را در ميان جوامع اسلامي تبيين كرده است. واژه مهدويت و مهدي عليهالسلام تبلور فرهنگ انتظار است كه همه مسلمين، اعم از شيعه و اهل سنت در باور داشتِ آن، اتفاق نظر دارند. از زمان ظهور اسلام، پيامبر اكرم صلياللهعليهوآله و اهل بيت عليهمالسلام و صحابه و ياران ايشان، عهدهدار تبيين فرهنگِ مهدويت بودهاند و اين رسالت در هر عصري، ميان آنها ادامه پيدا كرده تا دوران غيبت كبراي امام زمان عليهالسلام كه در اين برهه مهم و حساس، علما و مبلغان ديني مسئوليت تبيين و تثبيت آن را به عهده گرفته و مردم را به فرا رسيدن روزگار ظهور اميدوار ميكنند.
الف) نشانههاي عام و خاص
۱. نشانههاي عام:
آن دسته از نشانهها و علايمي كه شاخصههاي كلي و عمومي دارند يعني در قالب پديده خاص، در برهه خاص و در افراد خاصي متصف نشدهاند، «علايم عمومي» ناميده ميشوند؛ نظير احاديث و رواياتي كه از احوال و اوضاع مردمان آخر زمان خبر ميدهند و از انحرافات و كج رويهايي كه در آن دوره رخ ميدهد سخن به ميان آوردهاند كه در واقع، نوعي بيان علايم و نشانههاي ظهور امام زمان عليهالسلام است، امّا در قالب و معيار كلي و عمومي.
۲. نشانههاي خاص:
بعضي از نشانهها و علايم ظهور، به صورت خاص و با شاخصهاي ويژه در افراد متعين، تبلور مييابد؛ مثلاً در روايات بسياري ذكر شده است، كه ظهور امام زمان عليهالسلام در سال فرد و در روز فرد تحقق پيدا خواهد كرد. ظهور و خروج افرادي به نام «دجال» و «سفياني» كه مظهر ضلالت و گمراهي و نيز قيام افرادي مثل يماني و سيد خراساني كه سنبل هدايت هستند جزء علايم خاص شمرده ميشود و در احاديث، با اسم و رسم و با ويژگيهاي مخصوصشان وارد شده است.
ب) نشانههاي حتمي و غير حتمي
۱. نشانههاي حتمي:
علايم و نشانههايي كه به طور قطع قبل از ظهور حضرت، رخ خواهند داد و در واقع، هيچ گونه قيد و شرطي در ايجاد آنها لحاظ نشده است علايم حتمي ناميده ميشوند و شايد بتوان گفت كه ادعاي ظهور قبل از تحقق آنها كذب و دروغ است.
2. نشانههاي غير حتمي:
بعضي از نشانههاي ظهور قبل از ظهور، بطور مشروط رخ ميدهند؛ يعني اگر مقتضي آنها موجود و موانع مفقود باشد، تحققشان حتمي خواهد بود. در ميان نشانهها و علايم، آنچه حتمي شمرده شده، جزء محتوميات هستند و غير از آنها كه گروه بسياري از علايم را تشكيل ميدهند جزء علايم غير حتمي شمرده ميشوند.
ج: علايم با فاصله و بيفاصله
۱. نشانههاي نزديك به وقت ظهور:
در بعضي از روايات، تصريح شده كه بعضي از علايم در سال ظهور امام زمان عليهالسلام ، رخ ميدهند؛ يعني قبل از ظهور و در آستانه قيام حضرت مهدي عليهالسلام ، اين نشانهها يكي پس از ديگري پديدار شده، به ظهور امام زمان منتهي ميشود.
۲. علايمي كه با ظهور، فاصله زماني دارد:
بعضي از نشانهها و علايم در بستر تاريخ با فاصله بسياري با وقت ظهور تحقق مييابد؛ حتي بعضي از آنها قبل از تولد امام زمان رخ مينمايند و بعضي بعد از تولد و قبل از ظهور با فاصله زياد، تحقق پيدا كرده و خواهند كرد.
د) علايم زميني و آسماني
۱. علايم طبيعي و زميني:
در ميان نشانهها و علايم ظهور، غالب آنها نشانههاي طبيعي و زمينياند و هر كدام در تثبيت حقانيت ظهور و قيام حضرت مهدي عليهالسلام نقش اساسي دارند.
. علايم آسماني:
با سلام و درود به همه منتظران