سوگند به خدا، موسي (عليه‌السلام) از خدا جُز نانِ خوردن نخواسته بود؛ زيرا گياه مي‌خورد و به جهت لاغري و كمي گوشت، سبزي گياه از نازكي پوست دروني شكمش ديده مي‌شد و اگر بخواهي سوم بار پيروي كني، از حضرت داود (عليه‌السلام) كه داراي مزامير زبور بود و خواننده‌ي‌ اهل بهشت است پيروي كن. او به دست خود از ليف خرما زنبيل‌ها مي‌بافت و به همنشينان خود مي‌گفت: كدام يك از شما در فروختن آنها مرا كمك مي‌كنيد، و از بهاي آنها خوراك او يك دانه‌ي‌ نان جو بود، و اگر خواهي پيروي از عيسي بن مريم (عليه‌السلام) را بگويم كه هنگام خوابيدن سنگ را زير سر گذاشته بالش قرار مي‌داد و جامه‌ي‌ زِبر مي‌پوشيد و طعام خشن مي‌خورد و نان خورش او گرسنگي بود (هنگام شدت گرسنگي غذا مي‌خورد تا از خوردن آن لذت ببرد و به نان خورش نيازمند نباشد) و چراغ او در شبْ روشنايي ماه بود و سايه بان او در زمستان جايي بود كه آفتاب مي‌تابيد يا فرو مي‌رفت (خانه‌اي نداشت). ميوه و سبزي او گياهي بود كه زمين... مي‌رويانيد.[1]


امير مؤمنان (عليه‌السلام) در وصف و چگونگي بهشت مي‌فرمايد: اگر به ديده‌ي‌ دل ببيني آنچه براي تو از بهشت وصف مي‌شود و در آن تأمل و انديشه كني، هر آينه نفس تو از آنچه در اين دنياست از خواهش‌ها و خوشي‌ها و آرايش‌هاي آن كه در نظر جلوه‌گر است دوري مي‌كند و با تأمل و انديشه، در صداي به هم خوردن برگ‌هاي درخت‌هايي كه بر كنار جوي‌هاي بهشت ريشه‌هاي آنها در تلّه‌هاي مشك پنهان گشته است سرگردان مي‌ماند. همچنين در آويخته بودن خوشه‌هاي مرواريد تر و تازه در شاخه‌هاي نازك و ستبر و در نمايان شدن آن ميوه‌هاي رنگارنگ در پوست شكوفه‌هاي آن درخت‌ها كه بي‌رنج و بدون رفتن بالاي درخت يا افكندن به وسيله سنگ و چوب، چيده مي‌شود و طبق آرزوي چيننده در دسترس او قرار مي‌گيرد و براي اهل بهشت در پيش قصرهاي آن عسل‌هاي پاك و پاكيزه و شربت‌هاي تصفيه شده گردش داده مي‌شود، تا هر كه بخواهد بياشامد.

اهل بهشت پيروان خدا و رسولند كه پيوسته عطا و بخشش الهي شامل حالشان است. تا آنگاه كه در سراي هميشگي (بهشت جاويد) فرود آيند و از انتقال و سفرها ايمن و آسوده شوند. پس اي شنونده اگر دل خود را به آنچه ناگاه به تو مي‌رسد از منظره‌هاي شگفت‌آور معطوف داري، هر آينه به جهت شوق رسيدن به آنها جان از تنت بيرون رود و به جهت شتاب به رسيدن به آن منظره‌ها از همين مجلس به همسايگي اهل گورستان خواهي رفت (واز دنيا و آنچه در آن است، چشم پوشيده، منتظر رسيدن به آن مي‌گردي) خداوند از روي فضل و مهربانيش ما و شما را در زمره‌ي‌ كساني قرار دهد كه از روي دل براي رفتن به منزل‌هاي نيكوكاران (بهشت جاويد) سعي و كوشش مي‌كنند، رضا و خشنودي خدا و رسول را به دست مي‌آورند، "جعلنا اللّه وإيّاكم ممّن يسعي بقلبه إلي منازل الأبرار برحمته".[2]

[1] . نهج‌البلاغه، خطبه‌ي‌ 160، بندهاي 14 ـ 21.

[2] . نهج‌البلاغه، خطبه‌ي‌ 165، بندهاي 30 ـ 35.