عقلی و احساسی آمادگی پذیرش زندگی جدید را داشته باشد.

در هیچ کشوری و با هیچ فرهنگی، یک سن مناسب جادویی و خاص برای ازدواج وجود ندارد. در بیشتر فرهنگ‌ها، متوسط سن ازدواج بین ۱۸ تا ۲۳ سال برای دختران و ۱۹ تا ۲۵ سال برای پسران است؛ اما به عنوان مثال در اروپای غربی افراد ترجیح می‌دهند تا اواخر دهه دوم زندگی (اوایل ۳۰ سالگی) مجرد بمانند؛ اما در اروپای شرقی مردم اغلب در اواسط دهه دوم عمر یعنی حدود ۲۵ سالگی ازدواج می‌کنند و در آسیا نیز سن ازدواج به شرایط گوناگونی چون زندگی در شهر یا روستا، سطح تحصیلات، سطح فرهنگی خانواده‌ها و... بستگی دارد؛ اما در بیشتر کشورهای آسیایی جوانان بین سنین ۱۸ تا ۲۵ سال ازدواج می‌کنند.

در سال‌های اخیر در تمام کشورها با فرهنگ‌های مختلف، متوسط سن ازدواج نسبت به سالیان گذشته تفاوت کرده و افزایش نشان می‌دهد. افزایش میانگین سن ازدواج در بیشتر جوامع، پدیده‌ای است که در دهه‌‌های اخیر همه آن‌را پذیرفته‌اند.

متوسط سن ازدواج در بیشتر کشورهای صنعتی افزایش‌ یافته است، اما این مساله مختص به کشورهای صنعتی نیست؛ کشورهای در حال توسعه یا کمتر توسعه‌یافته نیز با این موضوع مواجه هستند. البته افزایش سن ازدواج در خانم‌ها بیشتر دیده می‌شود.

در برخی از کشورها، سن ازدواج ممکن است کمی کمتر باشد. به عنوان مثال در مکزیک در حال حاضر متوسط سن ازدواج مردان ۳/۲۳ و زنان ۴/۱۸ است. البته با افزایش صنعتی شدن مکزیک این آمار هم افزایش یافته است.

امروزه در آمریکا متوسط سن ازدواج برای مردان ۸/۲۶ و ۱/۲۵ برای زنان است و نکته جالب این‌که هرچند این عددها افزایش سن را نشان می‌دهند؛ ولی سن ازدواج تفاوت چندانی با ۱۰۰ سال پیش ندارد. کمترین میانگین سن ازدواج در مردان مربوط به سال ۱۹۶۰ و ۸/۲۲ بوده است.

عواملی چون مسائل اقتصادی و فرهنگی، نقش مهمی در تعیین سن ازدواج در کشورهای مختلف دارند. در بعضی کشورها، اعتقادات دینی هم از جمله عوامل بسیار مهم و تعیین‌کننده در این موضوع است. به عنوان مثال در آمریکا، متوسط سن ازدواج با توجه به شرایط اجتماعی، آداب و رسوم خانوادگی و حتی موقعیت جغرافیایی و محل زندگی افراد تفاوت می‌کند. در یک نگاه کلی، افرادی که در شهرهای بزرگ زندگی می‌کنند، ترجیح می‌دهند دیرتر ازدواج کنند و بچه‌دار شوند. آنها معمولا تا ۳۰ سالگی مجرد باقی می‌مانند؛ اما ساکنان مناطق روستایی معمولا زودتر و در اوایل دهه دوم زندگی ازدواج می‌کنند.

در کشورهایی چون هند و پاکستان که این سنت وجود دارد که والدین مراسم عروسی فرزندانشان را برگزار می‌کنند و هزینه‌ها به‌عهده پدر و مادر عروس و داماد است، متوسط سن ازدواج ۱۷ سال است و بیشتر دختران در ۱۵ سالگی ازدواج می‌کنند.

این مساله (سن کم ازدواج) در کشورهای آفریقایی نیز وجود دارد. البته در آن مناطق، خانواده‌ها به دلیل مشکلات و مسائل مالی، دختران را زودتر مجبور به ازدواج می‌کنند. نیجریه معمولا موارد کمترین سن ازدواج (مرد ۲۳ سال و زن ۱۷‌‌سال) را دارد. کشورهایی نظیر دانمارک هم اغلب بیشترین سن ازدواج را دارند؛ یعنی ۲/۳۰ برای زنان و ۵/۳۲‌‌برای مردان. چین و ژاپن نیز در بالا بودن سن ازدواج که برای زن و مرد ۳۰ سال است، همانند کشورهای اروپایی هستند.

اما توجه به این نکته مهم است که آمارها نشان می‌دهند در هر کشور متوسط سن ازدواج به تعداد طلاق‌هایی که در هر سال اتفاق می‌افتد نیز مربوط می‌شود.

زندگی شهری، تحصیلات، آزادی و فعالیت بیشتر زنان در محیط‌های کاری، وجود رسانه‌ها و... همگی شیوه زندگی و الگوهای فکری افراد را تغییر داده‌اند و این بدان معناست که افراد کنترل زندگی خود را بیشتر به دست گرفته‌اند و برای ادامه زندگی خود تصمیم می‌گیرند.

به عنوان مثال در کشورهایی چون هندوستان علی‌رغم حفظ احترام والدین، دختران و پسران دیگر حاضر به ازدواج‌های کورکورانه و بدون شناخت نمی‌شوند.

البته شناخت واقعی در ازدواج به معنای بالا رفتن سن ازدواج نیست و این موضوع دلایل خاص خود را دارد که در اینجا به برخی از آنها اشاره می‌‌کنیم.

در قرن ۱۸ حداقل سن قانونی ازدواج در بیشتر نقاط برای مردها ۱۴ سال و برای خانم‌ها ۱۲ سال بوده است؛ اما امروزه از ازدواجی در این سنین به عنوان قانون‌شکنی یاد می‌شود و جوانان ترجیح می‌دهند در سنینی بالاتر نسبت به والدینشان ازدواج کنند. در این دوران تعداد و درصد زنانی که زیر ۲۰ سال ازدواج می‌کنند، به واقع هر روز کمتر و کمتر می‌شود.